نرخ ارز بازار آزاد : دلار : ۳,۳۲۱ یورو : ۳,۶۲۲ پوند : ۵,۰۵۳

نرخ ارز رسمی : دلار : ۲۸,۳۷۲ پوند : ۴۳,۰۶۱ یورو : ۳۰,۷۹۹

نرخ طلا و سکه : یک گرم طلای 18 عیار : ۹۷,۳۰۰ سکه تمام - امامی : ۹۵۱,۰۰۰ نیم سکه : ۴۹۷,۰۰۰ ربع سکه : ۲۷۵,۰۰۰ سکه گرمی : ۱۸۸,۰۰۰

سرویس فرهنگی هنری | کد خبر: 24813
تاریخ انتشار: 1396/05/17 - 16:16:41

تئاتر و سینما زیر ذره­ بین نقد

میزگرد بررسی وضع تئاتر و سینما در خراسان رضوی با حضور معاون هنری و سینمایی اداره­کل فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئیس اداره هنرهای نمایشی و سینمایی استان در دفتر روزنامه اتفاقیه برگزار شد
تئاتر و سینما زیر ذره­ بین نقد,

رسیدگی به مسائل هنرمندان و مدیریت جریان هنری در کلان­شهری چون مشهد هرگز کار ساده­ای نیست و پذیرفتن عنوانی با این مضمون به معنای پذیرفتن پاسخگویی در برابر هنرمندانی است که در رشته­های مختلف افتخارآفرین و صاحب­عنوان­اند. پس از گفت­وگو­هایی که در سال گذشته و چند ماه ابتدایی سال جدید با هنرمندان رشته­های مختلف داشتیم لیستی از خواسته­های آنان تهیه کردیم و از معاون هنری و سینمایی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی خواستیم تا پاسخگوی آنها باشد. افشین تحفه­گر در نخستین تماس تلفنی دعوت برای حضور در صندلی داغ اتفاقیه را پذیرفت و در یکی از نخستین روزهای مرداد ماه امسال میهمان دفتر بود. خبر برگزاری این جلسه از قبل توسط روزنامه و فضای مجازی به اطلاع هنرمندان رسیده بود و حدود پنجاه پرسش بدون تکرار از سوی جامعه هنری دریافت شده بود که برخی از مهم­ترین آنها را با معاون اداره ارشاد در میان گذاشتیم. آنچه می­خوانید قسمت نخست این گفت­وگوی داغ و انتقادی است که به موضوع تئاتر و سینما در استان خراسان رضوی می­پردازد.

اتفاقیه: برای ورود به بحث لطفا معاونت هنری و سینمایی اداره­کل فرهنگ و ارشاد اسلامی کرده و حیطه وظایف آن را کمی شرح دهید.

تحفه­گر: خراسان رضوی یک پیشینه تمدنی فرهنگی دارد که هویت آن هم وابسته به این پیشینه است. این مسئولیت مسئولین استان را سنگین­تر و شرایط را برای یک خدمتگزار دشوارتر می­کند. باید از حساسیت­های خاصی برخوردار باشید و همه بخش­های هنر را رصد کنید. حمایت، هدایت و نظارت از جامعه هنری وظیفه سنگینی است که وزارتخانه بر دوش اداره کل ارشاد در استان­ها گذاشته است و این در معاونت هنری هم جاری است. در حال حاضر آقایان حجت طباطبایی رئیس اداره هنرهای نمایشی و سینمایی و سمعی و بصری، محسن سمیع رئیس اداره موسیقی، ساسان امید مسئولیت امور آموزشگاه­های آزاد هنری استان، هادی منفرد، مسئولیت اداره هنرهای تجسمی و جواد حیاتی مسئولیت چند حوزه از جمله بیمه، درجه هنری هنرمندان و تکریم پیشکسوتان را برعهده دارند.

اتفاقیه: در مراسم اختتامیه سیزدهمین جشنواره نمایشنامه­خوانی شما به آغاز رنسانسی هنری در استان اشاره کردید، قراین این رنسانس را چطور می­بینید. آیا این قراین کافی هست؟

تحفه­گر: امروز اتفاق ویژه­ای در بخش هنر افتاده و وضعیت ما با بیست سال قبل متفاوت شده است. وزارت فرهنگ وظیفه حمایت از هنرمندان را دارد و این قانون را دارد با تمام تلاش خود انجام می­­دهد. امروز جامعه هنری مطالباتی دارد که ضمن گذر از بلوغ، امروز به جایگاهی رسیده که باید پوست­اندازی کند. مطالبات امروز متفاوت است، شاید در قدیم تنها چیزی که به آن توجه می­شد این بود که هنرمند علاقه­مند به خلق اثر هنری بود و امروز این دغدغه به دغدغه ارائه هنر تبدیل شده است و هنرمند امروز دنبال راه­هایی برای نمایش و برقراری با مخاطب خود است. پس ما هم باید در سیاست­گذاری­ها تغییر ایجاد کنیم و نوع هدایت ما متفاوت­تر از قبل باشد. امروز باید دست را بازتر بگذاریم چون فضای مجازی نقش مهمی در گسترش فعالیت­های هنری دارد و فرصتی را فراهم کرده است که هنرمندان می­توانند از آن به راحتی بهره ­ببرند و بازخوردهای تشویقی و نقادانه را دریافت کنند.

برای برنامه­ریزی در معاونت هنری نیاز به امکانات سخت­افزاری و نرم­افزاری بود که زیرساخت­هایی را می­طلبید. در بخش نمایش ما این زیرساخت­ها را با مشارکت خود هنرمندان فراهم کردیم و با آرای خودآنها شورای سیاست­گذاری تشکیل شده است. شورای نظارت بر نمایش، شواری فنی و صیانت از نمایش از دل همین شوراها درآمده که مطالبه خود هنرمندان بوده است. شوراهای دیگری هم چون شورای نظارت بر آموزشگاه­های آزاد، نظارت بر نگارخانه­ها و نظارت بر ساخت فیلم­های 90 و 60 هم تشکیل شده است و شورای نظارت بر موسیقی هم در حال تدوین است که به زودی تشکیل می­شود. بخش بعدی واگذاری امور در بخش اجرا و عرضه به هنرمندان است که به نظرم گام بلندی برای رسیدن به دروازه­های اقتصاد هنر است. اگر ما فعالیت مجموعه­های هنری را به سمتی هدایت کنیم که با اهداف اقتصاد هنر زاویه کمتری داشته باشند و با بخش بازار ارتباط برقرار کنند بخش عمده­ای از مشکلات ما مرتفع می­شود.

اتفاقیه: به اقتصاد هنر اشاره کردید که از مهم­ترین برنامه­های شما بود که در اولین نشست­های خبری بر آن تأکید کردید. بفرمایید برای اقتصاد هنر در زمینه­های هنر چه برنامه­هایی داشتید و کدام­ یک از آنها نتیجه داده است؟

تحفه­گر: سی و هشت سال از انقلاب ما می­گذرد و در تمام این سال­ها اقتصاد هنر دولتی بوده است. اقتصاد هنر یک بخش عمده­ای از اقتصاد جهان را تشکیل می­دهد که در کشور ما به یک درصد نمی­رسد و اگر کسانی در این عرصه فعالیت داشته­اند و نتایجی مطلوب داشته است به همت خود هنرمندان بوده است. البته در جلسه­­ای که با معاونت هنری وزارتخانه داشتیم پیشنهاد ایجاد دفتر توسعه و ترویج اقتصاد هنر در فعالیت­های هنری را مطرح کردیم. در واقع کاری که در وزارت بازرگانی داریم باید در وزارت فرهنگ و ارشاد با مختصات هنری انجام شود و زیرساخت­های آن فراهم شود. این اتفاق بعد از سی و هشت سال اگر بخواهد عملی شود زودبازده نخواهد بود. جرقه­ای که در ذهن هنرمندان ایجاد شده اتفاق­های خوبی را رقم زده است. دو سالن بلک­باکس در دو ماه قبل آماده شده است که با مشارکت خود هنرمندان صورت گرفته است. به زودی دو سالن دیگر توسط بخش خصوصی افتتاح خواهد شد که این یک تحول خوب است. اضافه بر این به زودی دو سالن آمفی­تئاتر توسط بخش خصوصی در یکی از مجتمع­های بزرگ تجاری استان افتتاح خواهد شد. سال گذشته تفاهم­نامه­هایی را با با اتحادیه برج­سازان در بخش خصوصی مبنی بر ساخت سالن­های سینما در مجتمع­های تجاری در سطح استان امضا کرده­ایم و امروز باید اعلام کنیم که اولین مجتمع به زودی با ده سالن نمایش vip با 1050 صندلی افتتاح خواهد شد که در کشور بی­نظیر است. امسال ما می­توانیم یکی از بخش­های جشنواره فجر را در این مجتمع داشته باشیم. پس جرقه­ها زده شده و جذابیت­هایی برای سرمایه­گذاران ایجاد شده است. امروز بخش خصوصی تمایل دارد که وارد میدان شود. استان خراسان رضوی اولین و تنهاترین استان است که از محل فروش بلیت در تئاتر اقتصاد خودگردان دارد و این را اول مدیون خود هنرمندان است. ما مدیریت را واگذار کردیم و آنها خودشان کار را در دست دارند.

اتفاقیه: در مورد مشهد 2017 از قبل چقدر آماده بودید و چه طرح­هایی داشتید و بفرمایید در معاونت شما تا کنون چه اتفاقی افتاده است؟

تحفه­گر: مجموعه اداره­کل فرهنگ و ارشاد اسلامی از قبل برنامه­هایی داشت و اصلا انتخاب مشهد تا حدودی وابسته به فعالیت­هایی بود که خود وزارتخانه در سطح کلان برای این طرح داشت. در بخش معاونت هنری هم برنامه­هایی از قبل بود و پس از افتتاح بخش­هایی آغاز شده است. ما معتقدیم که شرایطی ایجاد شده که اینجا پایتخت فرهنگی جهان اسلام باشد هرچند که مشهد این ظرفیت را دارد تا پایتخت فرهنگی دائمی جهان اسلام باشد. طرح­هایی به دبیرخانه دادیم و چون بخشی از اعتبارات باید از پایتخت تأمین شود در آنجا هم شورایی به بررسی طرح­ها پرداخت. تا پایان سال در نظر داریم که سیزده برنامه­ را به صورت بین­المللی و ملی در حوزه هنر داشته باشیم که هنرمندانی از 57 کشور اسلامی در آن­ها حضور خواهند داشت. از جمله مهم­ترین این برنامه­ها باید به جشنواره بین­المللی خوشنویسی سلطان­علی مشهدی، سمپوزیوم مجسمه­سازی، ساخت سرود فاخر مشهد، حمایت از تولیدات نمایشی با موضوع مشهد پایتخت فرهنگی جهان اسلام، تولید و اجرای تئاتر عروسکی رستم و سهراب با یکی از کارگردانان خبره کشور، برگزاری مقدمات و ایجاد دبیرخانه جشنواره فیلم­های بلند دینی که سال گذشته در تفاهم­نامه­ای بین رئیس سازمان سینمایی وزارتخانه ارشاد و استاندار خراسان رضوی منعقد شد، نام برد. جشنواره طراحان مُد و لباس کشورهای اسلامی و نمایشگاه فروش آثار هنری به صورت بین­المللی و بین کشورهای اسلامی هم از برنامه­های فاخر ما خواهد بود. اضافه بر این­ها حمایت از طرح چاپ کتاب سال عکس مشهد، چاپ کتاب هنرهای تجسمی مشهد و حمایت از تولیدات هنری و فرهنگی و ادبی قرآنی هم وجود دارد که در نظر داریم به آنها بپردازیم. البته حدود هفده برنامه هنری و ملی و استانی را هم تا پایان سال خواهیم داشت.

اتفاقیه: در زمینه تئاتر یکی از مسائل این است که اقتصاد تئاتر وضع خوبی ندارد و خیلی از تئاترها با صندلی­های خالی مواجه است. این وضع را چگونه می­بینید؟

تحفه­گر: این خیلی خوب است اتفاقا.

اتفاقیه: چرا خوب است؟

تحفه­گر: خصیصه اقتصاد و تجارت رقابت است. اگر قرار است ما اقتصاد تئاتر داشته باشیم باید به دنبال لوازم آن هم باشیم. جذابیت­های متن، نوع هنرنمایی هنرمند و شاخصه­های معرفی و تبلیغی آن همه و همه عوامل مهمی است که باید در نظر گرفت. البته بخشی از این به تبلیغات بر می­گردد که به ما هم مربوط است. ما از شهرداری خواستیم که امکانی برای ایجاد فضای تبلیغی فراهم کند. چرا نباید از طریق تلویزیون­های شهری امکان تبلیغ داشته باشیم؟ در این زمینه با منتخبین شورای شهر هم صحبت­هایی شده است و آمادگی این را اعلام می­کنیم که در جلسات تخصصی که می­تواند کمکی به زیباسازی شهر کند در خدمتشان باشیم. تبلیغ لازمه اقتصاد تئاتر است و اگر می­خواهیم از گیشه درآمد داشته باشیم باید به لازمه­های آن توجه داشته باشیم.

اتفاقیه: خیلی­ها در همین مشهد هنوز نمی­دانند تئاتر اجرا می­شود. آیا در اطلاع­رسانی ضعیف نبوده­ایم؟

تحفه­گر: بخشی از این به ما برمی­گردد و بخشی مطالبه خود هنرمندان است. البته کارهایی انجام شده اما شاید این تحولات سیاسی کمی کار را با وقفه روبرو کرده که امیدواریم برطرف شود.

اتفاقیه: همکاری شهرداری قبلی چطور بود؟

تحفه­گر: در بخشی از حرکت­هایی که احتمالا خود مجموعه شهرداری درگیر بوده، تبلیغات خوب بوده است.

اتفاقیه: سالن شهید هاشمی­نژاد چه شد؟ این سالن سال­های قبل فعال بوده است و امروز شاهد اجرا در آن نیستیم.

طباطبایی: این سالن چند وقتی هست که مشکلی اداری با بیمارستان هاشمی­نژاد دارد. کاری که ما توانستیم انجام دهیم این بود که در موضوع حاشیه شهر این سالن را به استانداری معرفی کردیم که شاید با همکاری استانداری و بیمارستان این سالن را فعال کنیم اما اگر این مشکل اداری حل شود همه چیز به حالت قبل برمی­گردد.

اتفاقیه: بعضی از انواع هنرهای نمایشی در حال فراموشی است و آنها را زیاد نمی­بینیم. با خبر شدیم که گروه­های این انواع هنری نمی­توانند حرفه­ای کار کنند و گروه­های منسجمی ندارند. گله­هایی شده است که فضایی برای کار ندارند. اخیرا گفت­وگویی با یکی از تعزیه­خوانان داشتیم که تأکید داشت نمی­تواند حرفه­ای کار کند و زمینه­های آن فراهم نیست.

طباطبایی: اتفاقا این طور نیست و تعزیه از آن موضوع­های جدی است. ما تقریبا دو سال است که گروه­های تعزیه مشهد را شناسایی کردیم و این گروه­ها با کمک اداره ارشاد مشهد شناسایی شده­اند و تعزیه خوان­ها امروز دارای پرونده نمایشی هستند. اتفاق بهتری که افتاد این بود که پروانه نمایشی به صورت خاص با موضوع تعزیه مجوز گرفته است و ما اولین موسسه تک­منظوره نمایشی با گرایش تعزیه را در استان داریم که مشغول به کار است و برنامه­های پژوهشی خوبی هم ارائه داده است. در مورد اجراها نمی­شود گفت فقط مناسبتی است چون در حال حاضر هر هفته در مشهد تعزیه­خوانی داریم که در منطقه خواجه ربیع و بهشت حضرت رضا(ع) اتفاق می­افتد. اخیرا باب همکاری با شهرداری باز شد و آن موسسه تک­منظوره گفت ما آمادگی داریم در پارک کوهسنگی مشهد هم تعزیه خوانی داشته باشیم. در واقع، نه فقط مشهد که در استان هم تعزیه­خوان­ها فعال­اند و حتی این گروه­ها هم به واسطه مناسبت­هایی که پیش می­آید شناسایی شدند و ما آمار آنها را داریم.

اتفاقیه: آیا گروه­های تعزیه­خوانی می­توانند به طور حرفه­ای در طول سال فعالیت و تمرین­های خود را داشته باشند؟

طباطبایی: بعد از اینکه طرح استقرار گروه­های نمایشی در کشور فعال شد گروه­هایی ثبت شدند و امروز هم می­توانند خودشان را ثبت کنند. فعالیت آنها به خودشان بستگی دارد.

اتفاقیه: می­توانید بگویید چه تعداد گروه تعزیه خوانی در استان داریم؟

طباطبایی: بیش از دوازده گروه ثبت شده در استان داریم.

اتفاقیه: فکر نمی­کنید کم است؟

طباطبایی: بله قبول دارم؛ اما این چیزی است که موجود است. البته در خیلی از شهرستان­ها و حتی روستاها تعزیه­خوانانی داریم که فعال­اند اما رسمی نیستند و ثبت نشده­اند و ما از آنها خبری نداریم. می­توانیم به آنها مجوز دهیم اما باقی کار و فعالیت با خود آنان است.

تحفه­گر: متأسفانه در خیلی از شهرستان­ها گروه ثبت شده نداشتیم و اصرار کردیم که همه گروهی داشته باشند و امروز حدود 50 گروه نمایشی داریم که در حال بیشتر شدن هم هست.

اتفاقیه: تئاتر در شهرستان­ها مشکلاتی دارد. بحث سالن­ها مطرح است که آنها را به بخش خصوصی داده­اند. گفته شده محدودیت­­هایی ایجاد کرده است و هنرمندان برای اجرا باید پول پرداخت کنند. صحت دارد؟

طباطبایی: بخش واگذاری به بحث خصوصی از دو منظر قابل بررسی است. گروهی معتقدند نباید واگذار شود و باید از این هنر حمایت شود اما گروهی هم معتقدند برای رونق اقتصاد هنر این اتفاق خوب است. به تازگی سمینار چشم­انداز تئاتر استان­ها که تهران برگزار شد این موضوع در آنجا مطرح شد و دارد برنامه­ریزی می­شود اگر بخش خصوصی آمادگی­اش را اعلام کند از این کار حمایت می­شود. اما الان تئاتر در شهرستان­ها فعال است و آمارها نشان از فعالیت­ها دارد.

اتفاقیه: این در همه شهرستان­ها نیست. قبول دارید؟ بعضی جاها تقریبا تئاتری نداریم.

طباطبایی: بله، در حال حاضر داریم نمایش­هایی که قابلیت اجرا در شهرستان­ها را دارد، ساماندهی می­کنیم که شاید سالن­هایی باشد که واحد اجرا داشته باشد که این نمایش­ها بروند و آنجا اجرا کنند. ما وظیفه داریم نمایش­هایی را با قابلیت اجرا در شهرستان­ها شناسایی کنیم تا در آنجا اجرا شود.

اتفاقیه: درباره خوانش بفرمایید چه مشکلاتی وجود دارد، چون صرف نظر از روزهای جشنواره که رونق خوبی داشت، در طول سال خوانش خیلی رونقی ندارد. قبول دارید؟

طباطبایی: البته خوانش تئاتر یک اجرای تخصصی است به ویژه در حوزه ادبیات نمایشی و در اجرا در حوزه بیان بازیگری که البته به همین خاطر مخاطب آن محدود است. اگر غیر از این بود ما تئاتر را به معنای اجرای صحنه­ای نمی­داشتیم. در خوانش مخاطب در واقع متن را انتخاب می­کند و به همین خاطر این اجراها کاملا تخصصی است.

اتفاقیه: اما در جشنواره­ نمایشنامه­خوانی تعداد زیادی از مخاطبان را دیدیم. این تعداد در طول سال کجا هستند؟

طباطبایی: بله درست است. ما باید فرهنگ شنیدن خوانش­ها را به کمک هم ترویج کنیم چون نمی­خواهیم به سمت محدود کردن خوانش برویم و می­خواهیم از طریق ادبیات نمایشی انتقال فرهنگ و مفهوم کنیم اما در جشنواره طبیعتا جذابیت­های جشنواره­ای هم هست که به آن رونق بیشتری می­دهد. همچنان معتقدم که باید تلاش کنیم اجراهای ما بیشتر مطرح شود.

اتفاقیه: آیا از هنرمندانی که جوایزی در جشنواره فجر گرفتند تقدیر شده و اینکه آیا جوایز به موقع به هنرمندان تقدیم می­شود، یا خیر؟ چون شنیدیم گاهی جوایز خیلی دیر اهدا می­شود!

طباطبایی: شاید در قبل این طور بوده اما الان دیگر خیلی وقت است جوایز خیلی به موقع اهدا می­شود.

اتفاقیه: بگذارید به سینما بپردازیم. خیلی کلی گفته شده است مشهد سینما ندارد؟ این جمله پرسشی منفی چه معنایی دارد و چه می­گوید؟

طباطبایی: من از شما می­پرسم مطمئن هستید که نداریم؟

اتفاقیه: این چیزی است که هنرمندان مطرح کرده­اند که ما سینمای بومی نداریم و در مشهد فیلم بلند سینمایی ساخته نمی­شود.

طباطبایی: سال گذشته در جشنواره فیلم فجر از خراسان فیلم­هایی بود و سینماگران ما فیلم ساختند. چیزی که به نظر می­رسد در مورد آن پرسیدید در بحث تفویض اختیار در فیلم­های بلند بر می­گردد که با فیلم­های بلند ویدئویی فرق دارد. فیلم­های ویدئویی فیلم­هایی است که روی پرده سینما نمی­رود و با سینما متفاوت است. در فورمت سینمایی در هیچ کجای کشور بجز پایتخت هنوز به طور مستقل مجوزی صادر نشده که بتوانند کار کنند و اگر هنرمند ما بخواهد فیلم بلند سینمایی تولید کند باید کارت تهیه­کنندگی داشته باشد، در این صورت می­تواند در هر جای کشور فیلم بسازد از جمله که لوکیشن را در استان ما انتخاب کند. طبیعتا در خواست ما هم این بود که فیلم بلند سینمایی را هم مجوز دهیم.

در مورد سینمای بومی هم تعاریف متفاوت است، اینکه به لوکیشن توجه کنیم یا به فرهنگ و آداب و رسوم و... اما اگر منظور لوکیشن باشد که فیلم­هایی ساخته می­شود و در فجر هم حضور دارد اما به صورت محتوایی بر اساس انواع تعاریفی که داریم فیلم­هایی ساخته شده و می­شود.

اتفاقیه: آیا توانسته­ایم جمعی از کارگردانان و تهیه­کنندان مشهد را جمع کنیم که بتوانند فیلمی در همین شهر بسازند و ما بتوانیم فیلمی ببینیم که در آن بازیگران مشهدی بازی کرده­اند و برای مردم همین شهر هم اکران شود. یعنی ما فقط فیلم­های ساخته شده در پایتخت را نبینیم. چون انتقاد شده است که خیلی از فیلم­هایی که در استان ساخته می­شود فیلم­ها کشویی است و در پرده سینما اکران نمی­شود. چرا ما به این نمی­رسیم؟

طباطبایی: بله درست است. اما این اصلا توجیه اقتصادی ندارد. یعنی فیلم­ساز فیلمی را بسازد که با عوامل مشهدی و در مشهد اکران شود. ما کارگردانانی داریم که خراسانی هستند و پرچم سینمای ایران مشهدی­ها هستند. مشکل در همان تحلیل است؛ باید بگویم در همین سال قبل ما پنج مجوز برای فیلم­های بلند ویدئویی مستند و داستانی صادر کرده­ایم و در مشهد هم تولید شده­اند. این فیلم­ها اگر بخواهد برود در سینمای کشور شرایط خاص خودش را دارد. فعلا مهم­ترین ضعف ما در صدور مجوزهاست. ما یک شورای راهبردی داریم که یکی از درخواست­هایش داشتن امکان صدور مجوز است که با کارت تهیه­کنندگی بشود فیلم ساخت.

اتفاقیه: سلسله نشست­های آسیب­شناسی سینمای مشهد سال قبل در ماه رمضان برگزار شد و یکی از خروجی­های آن پیشنهاد تشکیل انجمنی از تهیه­کنندگان بوده است. این جریان به کجا رسید؟

تحفه­گر: قبل از آن باید بگویم اتفاقا سینمای استان سینمای فعالی است و دیدگاه­های دوستان منتقد کمی شخصی است. ما سال گذشته پنج فیلم در جشنواره فجر داشتیم. فیلم سینمای «اشنوگل» با دست­اندرکاران مشهدی تولید شد.

اتفاقیه: البته هادی حاجت­مند در نشست خبری اکران فیلمش (اشنوگل) در سینما هویزه گفت که فیلمش لوکیشن کم داشته و پولی نداشته است تا بتواند بیشتر در شهرک سینمایی بماند و لوکیشن­ها را کامل کند. او از تولید فیلم خیلی رضایت نداشت.

تحفه­گر: بله، این کاستی­ها هم وجود دارد. اما اینکه بگوییم در مشهد سینما نداریم هم درست نیست. فیلم «کوپال» با همه عواملش در سبزوار تولید شد و این طور نیست که بگوییم سینما نداریم و فیلم­ساز نداریم. زمینه­ها و بسترها فراهم است اما این مواردی که اشاره شده است به برداشت آنها برمی­گردد. اتفاقا من گزارش آن آسیب­شناسی را خواندم و در تلاشیم تا موانع را برطرف کنیم. اتفاقا گروهی آمده­اند و دنبال یک بخش خاص هستند و ما به آنها گفتیم اشکال ندارد اگر می­خواهید یک انجمن صنفی تهیه­کنندگان تشکیل بدهید بهتر است انجمنی تشکیل دهید که فراگیر شود و در آن کارگردانان و بازیگران هم باشند چون این ظرفیت در استان وجود ندارد و اینجا تهران نیست.

اتفاقیه: انجمنی که همه در آن باشند خروجی موثری خواهد داشت؟ آیا اعضای متفاوت این انجمن می­توانند با هم توافق کنند؟

تحفه­گر: در واقع انجمن صنفی تشکیل می­شود که به امورات یک مجموعه بپردازد چون به شکل انفرادی که همه دارند کار خودشان را انجام می­دهند. اما اینکه چرا این انجمن شکل نگرفته به نظرم در این است که احساس نیاز در تک تک اعضای آن مجموعه شکل نگرفته است. این بخش چون در آن فیلم ساخته می­شود اقتصادی است و جمع شدن صنف اهالی سینما نیاز به پیوند خوردن منافع اقتصادی صنف و همکاری اعضا دارد.

اتفاقیه: انتظار می­رود که ارشاد متولی این جریان باشد و برای تولید فیلم بودجه بگیرد. حتی گفته شده است اداره ارشاد به هنرمندان اعتماد ندارد تا برای آنها بودجه­ای برای ساخت فیلم بلند سینمایی از پایتخت بگیرد. نظرتان در این مورد چیست؟

تحفه­گر: هنرمندان باید استعدادهای خودشان را بروز دهند و ما پشتیبان آنها هستیم. الان در انجمن نمایش آقای اشکذری منتخب خود هنرمندان است و ما اختیارات زیادی به ایشان دادیم. ما به هنرمندان اعتماد داریم و کار را به آنها واگذار کردیم. همه آنها برای ما قابل اعتماد و احترام­اند و معتقدیم که این اتفاق می­افتد اگر همه آنها حضور داشته باشند. 

طباطبایی: تشکیل انجمن صنفی فکرش از ارشاد بود و ما جلسه­ای با فیلمسازان به صورت عام گذاشتیم و با حمایت اداره ارشاد دوستان برای مجوز مراجعه کردند. حتما باید برای ایجاد انجمن 50 نفر با داشتن قرارداد کارگری-کارفرمایی باشند که به حد نصاب نرسید. پیشنهادی که شد این بود که به جای انجمن صنفی مستقل در یک رشته ما انجمن صنفی سینماگران را تشکیل دهیم تا در دل آن کانون­های تخصصی در رشته­های مختلف شکل بگیرد که آن 50 نفر در شکل استانی دور هم جمع شوند و متأسفانه همان هم نشد.

اتفاقیه: انتقادی وارد شده که در ساخت فیلم کوتاه یا تهیه­کننده­ای وجود ندارد یا اگر دارد از کارگردان­ها پول می­خواهد تا هزینه­ها را تأمین کند. صحت دارد؟

تحفه­گر: چنین چیزی نداریم و این غیرقانونی است. اگر هست باید گزارش شود تا پی­گیری کنیم.

طبابایی: در واقع کسی که می­خواهد فیلمی بسازد باید مسیر قانونی آن را برود. مسیرهای قانونی هم مشخص است، شرکت­های سینمایی هستند و انجمن سینمای جوان هم یکی از این مراکز است که می­توانند به آن ارجاع کنند.

اتفاقیه: در مورد سینما اصغرزاده سئوال­هایی برای مردم مطرح شده که چرا فعال نیست؟ این سینما امکانات کافی برای اکران دارد؟

تحفه­گر: بله امکانات اکران فیلم فراهم است اما اداره­کل فرهنگ و ارشاد اسلامی اجازه اینکه آنجا گیشه ایجاد کند، ندارد. در واقع ما باید کار نظارتی کنیم و نمی­توانیم کار اجرایی انجام دهیم. برای واگذاری­ هم نیاز به مقدماتی است که ساز و کار سختی دارد.

اتفاقیه: سختی کار دقیقا کجاست؟

تحفه­گر: قانون این محدودیت­ها را ایجاد کرده است. قانون گفته است کسی که متقاضی شده و به صورت مزایده برنده می­شود باید شاخصه­هایی داشته باشد و تضمین­های سنگینی بدهد و همه این­ها در حالی است که فعالان فرهنگی ما آن توانایی را ندارند. در حال حاضر در تلاشیم این شرایط را تسهیل کنیم اما  بدون شک زمان می­برد. در کل شدیدا علاقه­مندیم سینما شهید اصغرزاده فعال شود.

اتفاقیه: از اینکه در این نشست حضور داشتید از شما سپاسگزاریم.

(قسمت بعدی این میزگرد به بررسی هنرهای تجمسی، موسیقی و برخی مسائل رفاهی هنرمندان می­پردازد که به زودی در روزنامه اتفاقیه منتشر می­شود)

 

انتهای پیام/ نوید موسوی


به زودی نظر شما پس از تایید منتشر میگردد.
ارسال نظر
نام :
ایمیل
نظر
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سایت اتفاقیه است و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.