نرخ ارز بازار آزاد : دلار : ۳,۳۲۱ یورو : ۳,۶۲۲ پوند : ۵,۰۵۳

نرخ ارز رسمی : دلار : ۲۸,۳۷۲ پوند : ۴۳,۰۶۱ یورو : ۳۰,۷۹۹

نرخ طلا و سکه : یک گرم طلای 18 عیار : ۹۷,۳۰۰ سکه تمام - امامی : ۹۵۱,۰۰۰ نیم سکه : ۴۹۷,۰۰۰ ربع سکه : ۲۷۵,۰۰۰ سکه گرمی : ۱۸۸,۰۰۰

سرویس اجتماعی | کد خبر: 29727
تاریخ انتشار: 1397/04/19 - 12:05:52

داستان غم‌انگیز ویزا

آیا اروپا یواشکی ایران را تحریم علمی و درمانی کرده است؟ به قول کسانی که این روزها برای گرفتن ویزا اقدام کرده‌اند، دریافت ویزا از سفارتخانه‌های‌ کشورهای مختلف داستان دارد و گاهی برخورد مسئولان سفارت‌های مختلف باورنکردنی است. از رفتارهای زشت و بد بگیرید تا داستان‌های مالی، دلال‌ها هم که دیگر بازار سوءاستفاده‌شان حسابی سکه است. خیلی از کسانی که این روزها از سوی سفارتخانه‌های مختلف رد تقاضا یا طبق واژه مرسوم «ریجکت» می‌شوند و جواب نه می‌شنوند، هیچ دلیل منطقی را در پاسخ سفارتخانه‌های مختلف نمی‌یابند و اینکه چرا باید مرزهای خط‌کشی شده من‌درآوردی مانعی واقعی برایشان ایجاد کند؟
داستان غم‌انگیز ویزا,

به گزارش پایگاه خبر اتفاقیه، خیلی از کسانی که این روزها برای دریافت ویزا جواب نه شنیده‌اند، دلشان می‌خواهد دلیل این رفتارها را بدانند. کسانی که اغلب برای شرکت در کنفرانس‌های علمی یا مسائل درمانی از حق سفر محروم شده‌اند. مگر همواره شعار غرب این نبوده که دانشگاه‌ها و حوزه بهداشت و درمان مشمول تحریم نمی‌شود؟

هدیه 33 ساله یکی از کسانی است که به‌تازگی برای شرکت در یک کنفرانس علمی از سوی یک کشور اروپایی کم‌جمعیت جواب نه شنیده. او می‌گوید: «این کشور در ایران سفارتخانه هم ندارد بلکه یک دفتر کنسولگری دارد. همه مدارکم را ارائه دادم و کسی که مدارک را دریافت کرد سؤال‌های لازم را پرسید و من هم همه را جواب دادم. اما بعد از چند هفته رد تقاضایم آمد. دلایلشان برای این رد تقاضا آن‌قدر غیرمنطقی و خنده‌دار  بود که نمی‌دانستم باید چه بگویم. وقتی به کارمند کنسولگری اعتراض کردم، با لحن نامناسبی جواب داد ایرانی‌ها بالاترین آمار برنگشتن به کشور را دارند و کشورهای دیگر حق‌دارند با ما این‌طور برخورد کنند!
سؤال من از مسئولان کشور خودم است؛ آیا واقعاً یک کشور 5 میلیونی حق دارد مرا از یک سفر 10 روزه به کشورش که حتماً هم بازگشت خواهد داشت محروم کند؟ من در اعتراض به این رد شدن بازهم اعتراض دادم و این بار همه مدارکم را با پست بین‌المللی برای سفارتخانه اصلی آن کشور ارسال کردم اما بازهم جواب رد شنیدم. واقعاً دلیل این رفتارهای توهین‌آمیز سفارت‌خانه‌ها را نمی‌فهمم. چرا آن‌ها با ما این‌گونه رفتار می‌کنند؟
سعید برای گرفتن یک فرصت مطالعاتی در آلمان درخواست ویزایش رد شده و ناصر برای شرکت در یک کنفرانس حقوقی در حوزه حقوق معلولان. تقاضای زهرا و رضا زوجی که هرسال برای دیدن دخترشان به اتریش سفر می‌کنند هم امسال رد شده؛ بی‌دلیل و بی‌منطق.
 
شاید همه این تجربیات منفی و خاطرات ناخوشایند باعث شده که جمعی از فعالان مدنی ایران تصمیم بگیرند پویشی را با عنوان پویش حق سفر، تشکیل دهند و در کنار آن سایت ویزا استوری (داستان‌های ویزا) را هم راه‌اندازی کنند تا همه بتوانند تجربه‌های خود را در این سایت نوشته و منتشر کنند و از این طریق هم سفارت کشورهای مختلف بتوانند این تجربیات را بخوانند و هم وزارت خارجه ایران در جریان چنین رفتارها باشد و بتواند در قبالشان موضع‌گیری کند.
 
در بخش معرفی این سایت آمده: مرزها، خط‌کشی‌های من درآوردی‌‌اند، ورنه جهان از آنِ همه‌ مردم بوده و هست. با این‌ حال این گونه‌ است که باید برای گذر از این خط‌کشی‌ها، «ویزا» بگیریم. ما جمعی از فعالان مدنی ایران باور داریم برای حل مسئله، نخست باید آن را تعریف کرد و بعد با کسانی که در آن نقش دارند به گفت‌وگو نشست. این سایت از این‌رو راه‌اندازی شده تا با ثبت تجربه‌های درخواست ویزا در قدم نخست و پیگیری آن‌ها در قدم بعدی، به بهبود وضعیت موجود کمک کند.
 تورج صابری وند، فعال مدنی و مؤلف کتاب «شکل‌های بی‌معنی» یکی از افرادی است که ایده راه‌اندازی این پویش و به دنبالش این وب‌سایت را ارائه داد. او در گفت‌و‌گو با ما از تجربه‌ای می‌گوید که موجب شد تا برای راه‌اندازی پویش تلاش کند: «می‌خواستم برای گرفتن جایزه‌ام به ایتالیا بروم. دقیقاً شهریورماه سال گذشته بود که فهمیدم برای گرفتن وقت سفارت باید دو میلیون تومان به دلال‌ها بپردازم خیلی جست‌و‌جو کردم و فهمیدم واقعاً راه دیگری وجود ندارد. به‌جای پرداخت آن دو میلیون و گرفتن وقت سفارت یک یادداشت سرگشاده خطاب به سفیر ایتالیا نوشتم و به این روند اعتراض کردم. در جوابش جایزه‌ام را با پست برایم فرستادند. من هم جایزه را با پست برای رایزن فرهنگی سفارت ایتالیا در ایران پروفسور تریتی پس فرستادم و البته خبرش را هم منتشر کردم و درکنارش یک نامه اعتراضی آنلاین هم خطاب به آقای ظریف منتشر کردم که همان موقع این نامه را 4 یا 5 هزار نفر امضا کردند و در واکنش به آن، وزارت خارجه بیانیه داد و گفت که پیگیر ماجرا می‌شود.»

وی می‌گوید: همه این تجربه‌ها پیش‌زمینه‌ای شد برای راه‌اندازی سایت ویزا استوری. البته شنیده‌ام با تأسیس شرکت‌های خصوصی خیلی از برخوردهای نامناسب بهتر شده و این شرکت‌ها خودشان برای وقت گرفتن از سفارتخانه‌ها اقدام می‌کنند و دیگر مردم مجبور نیستند به دلال‌ها پول بدهند.
نیما در همین وب‌سایت از تجربه‌اش نوشته: چند وقت پیش تصمیم گرفتم همراه دو تا از همکلاسی‌هایم سفری به فرانسه و هلند داشته باشیم. هر سه دانشجوی دانشگاه تهران. تصمیم گرفتیم خودمان برنامه‌ریزی کنیم و با آژانس نرویم. اسفندماه با هزار زحمت تلفنی وقت گرفتیم و اواخر فروردین به سفارت رفتیم. مدارکمان کامل بود. نفری ۱۵ میلیون هم به خاطر سربازی وثیقه گذاشتیم ولی درخواست ویزایمان به خاطر غیرقابل اعتماد بودن هدف سفر رد شد. از همه بدتر هم برخورد کارمند ایرانی سفارت بود. روز تحویل گذرنامه یک فرم به زبان فرانسوی گذاشت روبه‌رویمان و خواست امضا کنیم. فرمی که دلیل ردی تویش آمده بود. از او خواستیم برایمان ترجمه کند که با لحنی بشدت بد گفت خودتان ترجمه کنید و اگر فرم را هم امضا نمی‌کردیم گذرنامه‌مان را پس نمی‌داد. روز مصاحبه اولین سؤالی که پرسیدند این بود که ۶۰ یورو هزینه بررسی را دارید یا نه؟ یعنی فقط همان هزینه برایشان مهم است، متأسفانه. خودشان می‌گویند سفارت هیچ واسطه و نماینده‌ای ندارد ولی با آن‌هایی که شخصاً اقدام می‌کنند این‌طوری برخورد می‌کنند و اصلاً درخواست‌ها را بررسی نمی‌کنند.
مهزاد الیاسی، فعال مدنی هم یکی از بانیان پویش حق سفر است. او می‌گوید: به دلیل بستری بودن خواهرم در بیمارستانی در لندن احتیاج به ویزای سریع انگلیس داشتم. با وجود اعلام قبلی سفارت انگلیس در راه‌اندازی مجدد بخش ویزای تهران، متأسفانه امکان گرفتن وقت قانونی از طریق وب‌سایت سفارت انگلیس وجود نداشت، تقویم نوبت‌دهی سایت باز نمی‌شد و من مجبور شدم از طریق یک دلال وقت ویزا، نوبت بررسی مدارک بگیرم و مدارک خودم را در تهران ارائه بدهم. برای گرفتن این وقت 350 دلار پرداخت کردم. این در حالی است که در سایت نوشته‌اند گرفتن وقت بررسی ویزای انگلیس بدون هزینه است. این اتفاق در فروردین 1396 افتاد و من بابت رسیدگی نکردن سفارت انگلیس به موضوع وقت ویزا و وجود غیرقانونی واسطه‌گری و دلالی در کشور خودم اعتراض دارم.
 مهزاد که این روزها همچنان پیگیر این موضوع است می‌گوید: همان موقع که اعتراض کردیم وزارت خارجه در بیانیه‌ای به اعتراض ما پاسخ داد ما خیلی امیدوار شدیم اما این روزها گویی هیچ اهمیتی به این مسئله نمی‌دهند. ما برنامه‌مان این بود که همه اعتراض‌ها را جمع کنیم و ارائه بدهیم. به نظر ما این رویه برخورد سفارتخانه‌ها با ما حقارت آمیز است و نیازمند چانه‌زنی سیاسی از سوی دولتمان است. ما به‌عنوان شهروندان این کشور اعتراض خودمان را به این روند نشان داده‌ایم و در بیانیه وزارت خارجه هم آمده بود مردم شکایت‌هایشان را گزارش دهند تا این روند پیگیری شود و بازار دلالی‌ها و بازار سیاه
جمع شود.
 اگر به پویش حق سفر داریم مراجعه کنید یا همین دور و بر خودتان با کسانی که این روزها قصد سفر به کشورهای مختلف داشته‌اند، صحبت کنید، حرف‌های جالبی می‌شنوید. آن‌ها نه برای تفریح یا ماندن و برنگشتن که برای شرکت در کنفرانس‌های علمی یا معالجه بیماری، قصد مسافرت داشته‌اند. جالب آنکه در مواردی آژانس‌های هواپیمایی خارجی هم در این روند مشارکت می‌کنند و درصورتی‌که ویزا هم داشته باشید، مانع سفر شما می‌شوند.

انتهعای خبر/


به زودی نظر شما پس از تایید منتشر میگردد.
ارسال نظر
نام :
ایمیل
نظر
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سایت اتفاقیه است و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.