سرویس فرهنگی هنری | کد خبر: 30182
تاریخ انتشار: 1397/05/28 - 09:52:02

گپ و گفت اتفاقیه به مناسبت روز جهانی عکاسی؛

اینبار،این وردوبین

در دنیایی که همه‌چیز خیلی زود فراموش می‌شود، عکس‌ها سندی هستند که با ثبت یک‌لحظه، راوی تاریخ می‌شوند. لحظه کوتاهی که در قاب کوچک عکاس‌ها ثبت می‌شود، آن‌قدر قدرتمند است که می‌تواند خشم، زیبایی، ظلم، امید و اندوه نهفته در درون خود را به چشم‌هایی که نظاره‌گر آن هستند، منتقل کند. این موضوع به‌قدری مهم است که گاهی یک عکس می‌تواند از چند صد صفحه توضیح و متن تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد.
اینبار،این وردوبین,
۱۹ آگوست مصادف با ۲۸ مرداد در تقویم بسیاری از کشورهای جهان به‌عنوان روز جهانی عکاسی نام‌گذاری شده است و آنچه در ادامه می‌خوانید مصاحبه‌ای با چند عکاس خوش‌نام استان به بهانه این روز است و امید که تمام عکاسانی که در استان در حال فعالیت هستند، همواره موفق و تندرست باشند.
 
نرگس شکری عکاس جوان استان که علت علاقه خود به این حرفه را عشق به تماشای محیط اطراف می‌داند و می‌گوید: طبیعت، اتفاقات، تغییرات، زندگی  اقوام و رسوم مختلف، دنیای رنگ‌ها و حتی گاهی سیاه‌سفید دیدن تمام دنیا از دلایل علاقه‌مندی من به حرفه عکاسی است.
وی با بیان اینکه عکاسی به‌عنوان یک هنر برای ثبت این وقایع موردعلاقه من است، می‌افزاید: دوست دارم تمام وقایع را همان‌طوری که وجود دارد به ثبت برسانم؛ بدون خطا و آشفتگی، بدون تغییر و تعویض.
وی تصریح می‌کند: همیشه از تماشای افرادی که بدون توجه به محیط اطرافشان، بدون قضاوت، بدو بدو همه‌جا با یک دوربین دنبال ثبت کردن یک اتفاق  بودند لذت بردم و به آن‌ها غبطه خوردم و این تبدیل به بزرگ‌ترین علاقه‌مندی من شد و احساس کردم چقدر دوست دارم من هم دنیا را از دریچه دوربین آن‌ها بیینم.
وی با اشاره به اینکه دوست دارم تمام مسائلی که برای همه ظاهراً روزمره است را ثبت کنم تا بقیه آدم‌ها نیز مثل من پی به جذابیت‌های این سوژه‌ها ببرند، عنوان می‌کند: عکاسی یعنی با تمام حس و وجودت همه محیط اطرافت را تماشا کنی و بی‌تفاوت نباشی، چراکه عکاسی واقعاً همه فاکتورهای جذابیت را دارد. حس. هنر. مکاشفه. تخیل تحقیق و... 
این هنرمند عکاس استان می‌گوید: هدفم در عکاسی این است که با تحقیق و با علم بیشتری به دنبال این هنر و حرفه به‌ظاهر ساده در واقعیت سخت درعین‌حال لذت‌بخش بروم. خیلی دوست داشتم تمام مادیات برایم بی‌ارزش بود و فقط با یک دوربین و یک کوله تمام دنیا را می‌گشتم  و تمام دیدنی‌ها را با خلاقیت و نگاه جدید ثبت می‌کردم، اما این موضوع فعلاً در حد یک رؤیاست اما امیدوارم یک روز این آرزو برایم محقق شود.
شکری در پاسخ به سؤال چرا عکاسی با موبایل؟ تصریح می‌کند: خلق تصویر و عکاسی  صد در صد نیاز به ابزار مخصوص آن کار را هم دارد. در یک مقطعی شاید امکان خرید دوربین عکاسی برام وجود نداشت دلایلی مثل هزینه بالای دوربین و... که این موضوع عکاسی را برام تبدیل به رؤیا کرده بود تا اینکه با آمدن  فضای مجازی و اینستاگرام و... من عکس‌های زیادی دیدم و با دیدن عکس‌های یکی از دوستانم که با موبایل  عکاسی می‌کرد، من نیز تصمیم گرفتم عکاسی با موبایل را شروع کنم.
وی عنوان می‌کند: پیش‌تر که رفتم دیدم چقدر این موضوع رواج دارد و همه حتی عکاس‌های بزرگ گاها با دوربین عکاسی می‌کنند، با خود گفتم این کار را انجام بدهم تا زمانی که بتوانم دوربین بخرم اما کم‌کم دیدم چقدر عکاسی با موبایل خوب و کامل است اگر هنر خوب دیدن داشته باشی.
وی بیان می‌کند: آن‌قدر علاقه‌ام به عکاسی با موبایل زیاد شد که خودم تصمیم گرفتم دوربین نخرم و همین راه را ادامه بدهم، چراکه ترسیدم با خرید دوربین این علاقه‌مندی در من گم شود و مسیرم را گم کنم، بنابراین به‌جای در لحظه عکس گرفتن دنبال زمان خاص، مکان‌های خاص و شرایط خاصی برای عکاسی باشم.
   
 حامد موسوی نژاد که در مقاطع مختلف زندگى به شاخه‌های متعددی از هنر پرداخته، از سال ٩٢ به‌صورت جدى هنر عكاسى را آغاز کرده است و اکنون در برگزاری بسیاری از نمایشگاه‌های دانشجویی و استانی حضوری فعال دارد و در جشنواره‌های گوناگون نیز موفق به کسب عناوین برتر و جوایزی شده است.
وی در گفتگو با اتفاقیه از حداقل‌های ورود به حرفه عکاسی می‌گوید و ادامه می‌دهد: حداقل‌ها و بهتر بگویم اولین فاکتور برای ورود به هر رشته، فن و مهارتى علاقه و خواست قلبی است، همه انسان‌ها در فطرت و درون خود تمايلات و گرایش‌های خاص خودشان را دارند، هنر با فطرت انسان، عجيب عجين و هم‌راستا است و خواستگاه تمايلات انسان از فطرت و سرشت او سرچشمه می‌گیرد، بنابراین اين قانون مستثنا از هنر عكاسى نيست و طبعاً علاقه و مكث شرط اول ورود به آن رشته است.
وی در خصوص حرفه خود می‌افزاید: عكاسى باعث می‌شود نگاه ما به محيط پيرامون، انسان‌ها و تمامى عناصرى كه با ديد بصرى شاهد آن هستيم دقیق‌تر، ريزبينانه تر و تأمل‌برانگیزتر شود و بهتر بگويم عكاسى به‌واقع و به‌تنهایی منشأ تحول است، تحولى توأم با تأمل و تغييرات مثبت در زندگى روزمره که با هدف‌گذاری‌ها، تغییر نگرش انسان به جهان پيرامون، نظم، ارتباطات و قرار گرفتن در مسير رشد و تكامل همراه می‌شود.
این هنرمند عکاس استان تصریح می‌کند: در نگاه اول ممكن است چيزى در حد شعار به نظر بيايد ولى هرچه بيشتر در هنر رسوخ كنيد به اين حقايق در عالم حاضر پى خواهيد برد، در هنر عكاسى مهم نگاه و نگرش شما به موضوع است، بدون در نظر گرفتن ابزار که پس‌ازآن است که شما نياز به فراگيرى را در درون خود احساس می‌کنید.
موسوی نژاد می‌گوید: افرادى كه ذاتاً داراى درك بصرى خوبى هستند، از نگاه عموم مردم عکس‌های درخور توجهى ثبت می‌کنند که عمدتاً اين عکس‌ها داراى ايراداتى نيز هستند اما با فراگيرى قواعد و اصول عكاسى و رعايت آن‌ها در ثبت‌های خود به نتايج خیره‌کننده‌ای دست پيدا می‌کنند، گاهى با رعايت نكات ظريفى در كادربندى يك عكس معمولى تبديل به عكسى خارق‌العاده می‌شود.
وی که عنوان برگزیده در جشنواره‌های بین‌المللی عکس تاجیک فوتو آرت 2018 کشور تاجیکستان، عکس ویکتور پولینسکی قرقیزستان و برخی دیگر از جشنواره‌های بین‌المللی و کشوری را دارا است، اخلاق را پیش‌درآمد و پیش‌شرط ورود به هر حرفه‌ای می‌داند و می‌گوید: هنر مرز نمی‌شناسد و زبان مشترك بين تمامى انسان‌هاست، هنر توأم بااخلاق، موردپسند عموم جهانيان و تحسین‌برانگیز خواهد بود و تكبر و غرور در هنر سرانجامى جز بن‌بست و توقف نخواهد داشت.
موسوی نژاد خاطره‌ای نیز از دوران عکاسی خود برای ما می‌گوید: «عكاسى حیات‌وحش به سبب انتخاب لوكيشن منطقه، محل استتار، رفتارشناسى حيوانات و... يكى از ژانرهاى سخت عكاسى محسوب می‌شود.
ساعت ٣ بامداد به محلى (يك بركه) كه قرار بود عكاسى حیات‌وحش انجام دهيم عزيمت كرديم. همراه خود مقدار مشخصى نان خشك برديم. محل استتار را آماده و زير چادر استتار مخفى شديم و منتظر حضور پرندگان مهاجر مانديم اما ساعت از ٣ بعدازظهر گذشته بود و پرنده مهاجرى در كادر روبرو مشاهده نشد. احساس ضعف ازیک‌طرف و ترديد و اميدوار بودن به حضور پرنده موردنظر از طرف ديگر، تصميم به پايان دادن به كمين و استتار را مشكل كرده بود، در این شرایط، باران نیز شروع به باريدن گرفت و اوضاع وخیم‌تر از قبل شد، ازآنجاکه طاقت گرسنگى و ضعف طاق شده بود مجبور به خوردن نان خشكى شديم كه براى پرندگان در نظر گرفته بوديم.»
 
امید شکری دیگر هنرمند استان، متولد اسفند 1354 که عکاس خودآموخته و از اساتید هنر عکاسی استان است، وی از سال 1375 عکاسی را به‌صورت حرفه‌ای آغاز کرده و در حال حاضر علاوه بر عکاسی به‌عنوان مدرس در کارگاه‌های مختلف حضور می‌یابد.
وی در پاسخ به اینکه چه چیزی باعث شد فعالیت عکاسی را آغاز کنید، به اتفاقیه می‌گوید: از زمانی که متولد شدم کار عکاسی و فیلم‌برداری بین اقوام و خانواده من انجام می‌شد اما قوی‌ترین دلیلی که باعث شد به‌صورت حرفه‌ای شروع به کارکنم نقاشی بود! من به نقاشی بسیار علاقه‌مندم و زمانی نقاشی می‌کردم. که این امر باعث شد به عکاسی متمایل شوم زیرا نقاشی زمان‌بر است اما عکاسی ثبت در لحظه است.
وی خاطره اولین روزهای عکاسی خود را نیز به یاد دارد و می‌گوید: اولین دوربینی که پدرم برایم خرید دوربین مارک SED  بود و در ابتدا که وارد فعالیت عکاسی شدم، مشکلات بیشتر جنبه مالی داشت زیرا قبل از آمدن دوربین دیجیتال، آنالوگ بود و چاپ و ظهور فیلم و عکس هزینه زیادی داشت. اما در حال حاضر مشکل بیشتر مربوط به جنبه زمان و وقت است، همه می‌دانیم که هنر و عکاسی درآمدزا نیست و باید در کنار آن به شغل دیگری جهت درآمدزایی مشغول باشید بنابراین نمی‌توان آن‌گونه که باید برای فعالیت عکاسی زمان گذاشت.
 
این هنرمند عکاس از لحظاتی برای ما می‌گوید که به‌عنوان عکاس، موجب خوشحالی او شده و به حرفه و فعالیت خود افتخار کرده است و می‌افزاید: چون مدت‌زمان زیادی را در ژانر خبر عکاسی کرده‌ام و کار خبر بعضی وقت‌ها باعث باز شدن گره‌ای از کار مردم می‌شود، حس خوشایندی را دریافت کرده‌ام، به‌عنوان‌مثال یکی از لحظاتی که به کار خود افتخار کردم گزارش تصویری از خانواده رامین حضرتی سربازی بود که در مرز سراوان اسیر شده بود که در آن زمان گزارش‌ها و عکس‌ها موجب فشار و تحریک اذهان عمومی ‌شد و انتشار در سطوح بین‌المللی باعث شد تا این سرباز اسیر به آغوش خانواده بازگردد.
شکری از لحظاتی نیز یاد می‌کند که باعث پشیمانی او از پرداختن به این حرفه شده است و می‌گوید: بعضی وقت‌ها هم هست که نیت انجام کار خیر است اما یک سری از سو تفاهمات و اتفاقات باعث می‌شود از انجام کار پشیمان بشویم.
 
وی در پاسخ به این سؤال که چه چیزی باعث می‌شود تا با وجود مشغله از بحث آموزش به هنرجویان غافل نشوید؟ اظهار می‌کند: همیشه انسان تا یک برهه‌ای از زندگی می‌تواند خودش به‌تنهایی در راهی پیش برود و تجربه کسب کند، بعد از مدتی مخصوصاً با گذشت سن و سال برای ارائه کار بهتر، لذت بردن از حرفه در این است که آموخته‌هایت را به دیگران انتقال بدهی و نظاره‌گر پیشرفت آن‌ها باشی.
وی در خصوص کثرت تعداد هنرجویان و علاقه‌مندان به عکاسی عنوان می‌کند: به نظر من این موضوع بسیار مثبت است زیرا موجب ایجاد فضای رقابتی و به‌تبع آن قوی‌تر شدن و نوآوری می‌شود.
این هنرمند عکاس استان خطاب به افرادی که قصد ورود به این حرفه را دارند، می‌گوید: می‌خواهم به کسانی که در ابتدای مسیر عکاسی هستند بگویم تنها با تلاش و پیگیری می‌توانند به رؤیاهایشان دست پیدا کنند و بدانند که این ابزار نیست که باعث موفقیت آن‌ها می‌شود بلکه نگاه و خواسته آن‌ها است که موفقیت را در پی دارد.
 
مریم داورنیا بانوی هنرمند و فعال در عرصه عکاسی استان از سال 86 عکاسی آنالوگ را شروع و از سال 90 نیز به‌طور حرفه‌ای وارد این فعالیت شده است.
وی که این روزها به دلیل تولد فرزندش، ترجیح داده است بیشتر وقت خود را در کانون خانواده بگذراند اما پرداختن به هنر عکاسی را نیز همچون مادرانگی‌هایش دوست دارد و به گفته خودش عکاسی را شغل نمی‌داند و معتقد است یک زن می‌تواند چندین فعالیت را باهم انجام دهد و مخصوصاً اگر عاشق کار باشد، نابود ناشدنی است.
 وی با بیان اینکه اولین رسانه‌ای که در آن مشغول به کار شدم روزنامه اتفاقیه بود و پس‌ازآن در خبرگزاری‌های میزان، فارس، عصر اترک، مهر و...  نیز عکاسی کردم، رسته‌های کاری موردعلاقه خود را اجتماعی- خبری معرفی می‌کند و می‌گوید: عکاس تلاش می‌کند تا از میان واقعیت‌ها، حقایق را آشکار کرده و به نظاره عموم بگذارد که گاهی اوقات این موضوع پرهزینه و پر دردسر است.
وی می‌افزاید: یک عکاس به‌عنوان چشم و احساس مردم عمل می‌کند چراکه یک عکاس در یک عهد نانوشته بین عکس و مردم به جامعه با صراحت و دقت می‌گوید که واقعیت موجود جامعه این سوژه‌ها است. عکاس با تأکید بر محور عقلانیت، دانایی، بصیرت و چاشنی شجاعت، به دنبال یافتن واقعیت‌ها است. یک عکاس اگر به وظیفه خطیر خودش واقف نباشد، خودآگاه و ناخودآگاه تحت تأثیر محیط بیرونی قرار می‌گیرد که اگر چنین اتفاقی رخ دهد، عکاس توانایی نقد رفتارها و اقدامات اشتباه یک نظام سیاسی را ندارد.
داورنیا معتقد است: عکاس قبل از کار، با صداقت و شرافت از خود می‌پرسد وظیفه من در قبال جامعه چیست؟ در واقع او یک مطالبه گر است. چراکه باید تمام مدتی که کار می‌کند از درد مردم و مشکلات جامعه بگوید اما موضوعات و سختی‌های خودش را بازتاب نمی‌دهد.
 
این هنرمند عکاس استان که در جشنواره‌های مختلف مقام‌های برتر را کسب کرده است، رتبه دوم جشنواره سالوک، رتبه نخست جشنواره رسانه‌ای ابوذر و جایگاه دوم جشنواره بسیج را بخشی از آن برمی‌شمارد و اظهار می‌کند: همچنین چندین عکس داشتم که بازتاب بین‌المللی داشتند ازجمله بیماری پوستی نرگس رسولی که پیگیری مسائلی که نرگس با بیماری خود دست‌وپنجه نرم می‌کند به‌واسطه انتشار گزارش‌های تصویری من محقق شد.
 
داورنیا در خصوص تلخ و شیرین‌های کار خود می‌افزاید: من به‌عنوان یک عکاس خانم با چالش‌های متعددی در کارم روبرو هستم؛ به‌عنوان‌مثال در عکاسی از سوژه‌های خبری گاهی من تنها خانم عکاس هستم و این موضوع در زمانی که باید در فضای کوچکی عکاسی کنیم معذبم می‌کند و همچنین باید مراقب چادرم باشم. هنگامی‌که یک موضوع اجتماعی پیش می‌آید باید احساسات خود را کنترل کنم تا یک عکس با تأثیرگذاری بالا ثبت کنم.
 
وی می‌افزاید: همچنین عکاسی از بعضی سوژه‌ها برای من لذت‌بخش است؛ یکی از آن‌ها مادران شهدا و همسران مدافعان حرم هستند که ثبت لحظات ناب زندگی آن‌ها شیرین است. در این لحظات از طرفی چشم‌های خودم بابت این واقعه خیس بود و از طرفی دیگر نیز باید به وظیفه‌ام عمل می‌کردم.
 
این هنرمند عکاس استان تصریح می‌کند: در این راهی که من پیش‌گرفته‌ام، همسرم نقش به سزایی داشته است و موفقیت‌هایی که در کارم کسب کرده‌ام را مدیون زحمات همسرم هستم و معتقدم اینکه برخی ادعا می‌کنند با یکدست نمی‌توان دو هندوانه برداشت، اشتباه می‌کنند چراکه در حال حاضر بسیاری از زنان سرزمینم این اصطلاح را نقض کرده‌اند، همچون من که هم عکاسی می‌کنم، هم‌ خانه داری و هم فرزندم را تربیت می‌کنم.
 
انتهای خبر/
 

به زودی نظر شما پس از تایید منتشر میگردد.
ارسال نظر
نام :
ایمیل
نظر
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سایت اتفاقیه است و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.